Vendimet e vitit 2008

Vendimi nr. 1, datë 25.01.2008                               Vendimi nr. 17, datë 25.07.2008
Vendimi nr. 2, datë 05.02.2008                               Vendimi nr. 18, datë 29.07.2008
Vendimi nr. 3, datë 06.02.2008                               Vendimi nr. 19, datë 18.09.2008
Vendimi nr. 4, datë 26.02.2008                               Vendimi nr. 20, datë 29.09.2008

Vendimi nr. 1, datë 25.01.2008
(V – 1/08)

Gjykata Kushtetuese e Republikës së Shqipërisë, e përbërë nga: Vladimir Kristo, Kryetar, Gjergj Sauli,  Fehmi Abdiu,  Kujtim Puto, Xhezair Zaganjori, Petrit Plloçi, Sokol Sadushi, Sokol Berberi, Kristofor Peçi, anëtarë, me sekretare Brunilda Bara, në datë 22.10.2007, mori në shqyrtim në seancë gjyqësore me dyer të hapura çëshjen nr. 50/6 Akti, që i përket:

K Ë R K U E S: GJOVALIN GRUDA

SUBJEKT I INTERESUAR:                  REKTORATI I UNIVERSITETIT TË TIRANËS, në mungesë.

O B J E K T I:           Shfuqizimi si i papajtueshëm me Kushtetutën i vendimit nr.483, datë 19.04.2007 të Kolegjit Civil të Gjykatës së Lartë.

BAZA LIGJORE:       Nenet 42 e 131/f të Kushtetutës të Republikës së Shqipërisë.    

            Kërkuesi, parashtron se nga Kolegji Civil i Gjykatës së Lartë është zhvilluar proces i parregullt në këto drejtime:

          - Seanca gjyqësore është zhvilluar në mungesë të tij, pa iu njoftuar kopja e rekursit dhe data e gjykimit, duke cenuar të drejtën e mbrojtjes;

          - Arsyetimi i vendimit se gjykata nuk ka diskrecion për të vlerësuar nëse rasti është flagrant dhe nëse veprimet e dekanit përbëjnë shkelje të përsëritur, është i gabuar;

          - Gjykata, në kundërshtim me nenin 42 të Kushtetutës, ka marrë një vendim jo të drejtë, sepse gjithçka ka ndodhur ndryshe nga sa arsyetohet në vendim.

GJYKATA KUSHTETUESE,

pasi dëgjoi relatorin e çështjes Kristofor Peçi, kërkuesin dhe pasi bisedoi çështjen në tërësi,

V Ë R E N:

          Kërkuesi Gjovalin Gruda ka kryer detyrën e dekanit të Fakultetit të Historisë dhe Filologjisë në Universitetin e Tiranës. Si rezultat i një konflikti të krijuar midis studentëve dhe një pedagogu, i cili akuzohej për veprime të padrejta që përbëjnë shkelje ligjore dhe të etikës profesionale, gjendja në fakultet është rënduar. Zhvillimi i grevës së studentëve për këtë arsye, ka krijuar çrregullime serioze dhe ndërprerje të procesit mësimor. Rektorati i Universitetit i ka kërkuar dekanit, që për shkeljet e konstatuara, të marrë masat sipas ligjit dhe të normalizojë situatën, por ka konkluduar se dekani nuk ka qenë në gjendje të kryejë siç duhet detyrën e tij. Në këto kushte, rektori ka kërkuar thirrjen e  mbledhjes së këshillit të fakultetit. Ky i fundit ka analizuar gjendjen dhe ka votuar për shkarkimin e dekanit. Mbi këtë bazë rektori, me vendimin 100, datë 06.12.2005, ka vendosur lirimin nga detyra të kërkuesit.

          Mbi padinë e kërkuesit, Gjykata e Apelit Tiranë, ka vendosur anulimin e vendimit të mësipërm. Kolegji Civil i Gjykatës së Lartë, me vendimin objekt kërkese, ka ndryshuar vendimin e gjykatës së apelit dhe ka rrëzuar padinë.

          Gjykata Kushtetuese, duke analizuar pretendimet e kërkuesit për zhvillim të një procesi të parregullt nga Kolegji Civil i Gjykatës së Lartë, konstaton se ato nuk janë të bazuara.

          Pretendimet e kërkuesit për zhvillimin e seancës gjyqësore në mungesë të tij, pa u njoftuar për rekursin e ushtruar nga pala tjetër, ndonëse kanë të bëjnë me të drejtën për një proces të rregullt ligjor në aspektin kushtetues, nuk rezultojnë të bazuara. Nga materialet e dosjes gjyqësore rezulton se rekursi i është njoftuar kundrejt nënshkrimit avokatit të kërkuesit, i cili e ka mbrojtur atë në gjykatën e apelit. Në këto kushte, pretendimi i kërkuesit se nuk ka patur dijeni për rekursin e ushtruar nga pala tjetër, duke iu mohuar kështu e drejta e mbrojtjes, nuk qëndron.

          Përderisa nuk rezulton që ushtrimi i kësaj të drejte të jetë penguar nga ndonjë veprim i organeve gjyqësore, procesi nuk mund të konsiderohet i parregullt.

          Përsa i përket pretendimeve të tjera të kërkuesit, lidhur me arsyetimin e vendimit dhe mënyrën e zgjidhjes së çështjes, Gjykata Kushtetuese çmon se në rastin konkret ato nuk kanë të bëjnë me cenim të standardeve të procesit të rregullt gjyqësor. Kolegji Civil i Gjykatës së Lartë,  në vendimin e tij, arsyeton se gjykata e apelit ka bërë interpretim e zbatim të gabuar të dispozitave të Ligjit nr. 8461, datë 25.02.1999 “Për Arsimin e Lartë në Republikën e Shqipërisë” ku përcaktohen kompetencat e dekanit, këshillit të fakultetit dhe të rektorit të Universitetit. Në këto kushte, Gjykata Kushtetuese çmon se mënyra e zgjidhjes së çështjes është në kompetencë të gjykatës që shqyrton mosmarrëveshjen dhe nuk i nënshtrohet kontrollit kushtetues, në rast se nuk janë prekur standardet e procesit të rregullt ligjor.

          Përfundimisht, Gjykata Kushtetuese çmon se kërkuesit nuk i është cenuar e drejta kushtetuese për një proces të rregullt ligjor sipas nenit 131/f të Kushtetutës, prandaj kërkesa e tij duhet të rrëzohet.

PËR KËTO ARSYE,

          Gjykata Kushtetuese e Republikës së Shqipërisë, në mbështetje të neneve 131/f e 134/g të Kushtetutës si dhe nenit 72 të ligjit nr. 8577, datë 10.02.2000 “Për organizimin dhe funksionimin e Gjykatës Kushtetuese të Republikës së Shqipërisë”, njëzëri,

V E N D O S I:

          - Rrëzimin e kërkesës.

          Ky vendim është përfundimtar, i formës së prerë dhe hyn në fuqi ditën e botimit në Fletoren Zyrtare.

fillimi i faqes

    fillimi i faqes     

Vendimi nr. 3, datë 06.02.2008
(V – 3/08)

Gjykata Kushtetuese e Republikës së Shqipërisë, e përbërë nga: Vladimir Kristo, Kryetar, Gjergj Sauli, Fehmi Abdiu, Kristofor Peçi, Kujtim Puto, Petrit Plloçi, Sokol Sadushi, Sokol Berberi, Xhezair Zaganjori, anëtarë, me sekretare Brunilda Bara, në datë 05.11.2007, mori në shqyrtim në seancë gjyqësore me dyer të hapura çështjen me nr.49/5 Akti, që i përket:

KËRKUES:       GJYKATA E RRETHIT GJYQËSOR BULQIZË

SUBJEKTE TË INTERESUARA:         

1. KUVENDI I SHQIPËRISË, përfaqësuar nga z.Lulzim Lelçaj, me autorizim.

2. KËSHILLI I MINISTRAVE, përfaqësuar nga z.Enkelejd Alibeaj, me    autorizim.

3. PROKURORIA E PËRGJITHSHME, në mungesë.

O B J E K T I:              Shfuqizimi si i papajtueshëm me Kushtetutën i nenit 59/1 të Kodit të Procedurës Penale.

Gjykata e Rrethit Gjyqësor Bulqizë ka paraqitur para Gjykatës Kushtetuese një kërkesë me anë të së cilës pretendon se neni 59/1 i Kodit të Procedurës Penale, i cili parashikon të drejtën e të dëmtuarit akuzues për të paraqitur kërkesë para gjykatës, me qëllim vërtetimin e akuzës dhe kërkimin e shpërblimit të dëmit, është në kundërshtim me nenin 148/1 të Kushtetutës. Për këtë arsye, ajo ka kërkuar para Gjykatës Kushtetuese shqyrtimin e kushtetutshmërisë së dispozitës së nenit 59/1 të Kodit të Procedurës Penale.

Argumenti kryesor i parashtruar në vendimin e kësaj gjykate ka të bëjë me faktin se kjo dispozitë bie ndesh me nenin 148/1 të Kushtetutës, pasi kompetencën për të filluar ndjekjen penale dhe për pasojë hapjen e hetimit gjyqësor e ka vetëm prokuroria. Sipas kërkuesit, dispozita e nenit 59/1 të Kodit të Procedurës Penale e kalon të drejtën për të filluar ndjekje penale nga prokurori tek i dëmtuari akuzues, duke kapërcyer parashikimin kushtetues për këtë qëllim. Për këtë arsye, gjykata ka argumentuar në vendimin e pezullimit se dispozita e nenit 59/1 të Kodit të Procedurës Penale është antikushtetuese dhe duhet të shfuqizohet.

          Përfaqësuesi i subjektit të interesuar, Kuvendit të Shqipërisë, është shprehur se pretendimet e kërkuesit janë të pabazuara, duke parashtruar se:

- Kërkuesi nuk legjitimohet pasi nuk arrin të argumentojë antikushtetutshmërinë e objektit të kërkesës në vendimin gjyqësor;

- Pretendimi i kërkuesit nuk është i bazuar, pasi neni 148/1 i Kushtetutës i jep atributin e ndjekjes penale jo vetëm prokurorit, por edhe palës së dëmtuar, e cila merr pjesë aktive në proces;

- Kërkesa e gjykatës vjen në kundërshtim me praktikën e Gjykatës Kushtetuese, konkretisht me vendimin nr. 39, datë 23.06.2000 të saj, ku theksohet, se kërkesën për marrjen e autorizimit për ndjekje penale të personave që gëzojnë imunitet mund ta bëjë vetë gjykata pranë së cilës është depozituar kërkesa e të dëmtuarit akuzues dhe për këtë, ajo i drejtohet Kuvendit të Republikës së Shqipërisë. Pra, sipas tij, vetë Gjykata Kushtetuese e ka pranuar vënien  në lëvizje të gjykatës së zakonshme për rastet e parashikuara nga neni 59/1 i Kodit të Procedurës Penale.

Përfaqësuesi i Këshillit të Ministrave kundërshtoi pretendimet e kërkuesit me këto argumente:

-    Dispozita e nenit 59/1 të Kodit të Procedurës Penale nuk i heq të drejtën prokurorisë të nisë procedimin penal ndaj autorit të veprës penale, ajo thjesht i krijon mundësinë të dëmtuarit akuzues të nisë procedimin. Kushtetuta i ka njohur si rregull prokurorisë fillimin e procedimit penal por, në rastet kur i dëmtuari ka prova dhe fakte të mjaftueshme, mund të hapë çështje penale për vepra që nuk kanë rrezikshmëri shoqërore të madhe dhe për të cilat prokuroria nuk është e mendimit se duhet filluar hetimi.

GJYKATA KUSHTETUESE,

pasi dëgjoi relatorin e çështjes, Xhezair Zaganjori, përfaqësuesit e subjekteve të interesuara dhe shqyrtoi çështjen në tërësi,

V Ë R E N:

Gjykata e Rrethit Gjyqësor Bulqizë ka nisur shqyrtimin e çështjes penale ndaj të akuzuarit Sh.L. për veprën penale “dëmtime të tjera me dashje”, parashikuar nga neni 90 i Kodit Penal. Kjo çështje i është paraqitur asaj nga e dëmtuara akuzuese L.L. dhe mbi këtë bazë, Gjykata e Rrethit Gjyqësor Bulqizë ka nisur shqyrtimin e saj. Bazuar në nenin 145/2 të Kushtetutës, kjo gjykatë ka iniciuar një kontroll incidental para Gjykatës Kushtetuese me argumentin se neni 59/1, të cilit ajo duhet t’i referohet për zgjidhjen e çështjes konkrete, bie ndesh me nenin 148/1 të Kushtetutës.

Gjykata Kushtetuese çmon se, duke iu referuar nenit 145/2 të Kushtetutës dhe nenit 68 të Ligjit nr. 8577, datë 10.02.2000 “Për organizimin dhe funksionimin e Gjykatës Kushtetuese”, Gjykata e Rrethit Gjyqësor Bulqizë legjitimohet në paraqitjen e kërkesës së saj. Nga materialet e dosjes gjyqësore rezulton se kjo gjykatë është vënë në lëvizje nga i dëmtuari akuzues, i cili pretendon se ndaj tij është kryer një vepër penale. Gjykata e Rrethit Gjyqësor Bulqizë është e detyruar t’i referohet nenit 59/1 të Kodit të Procedurës Penale. Nisur nga këto rrethana, Gjykata Kushtetuese vlerëson, se çështja që ka për gjykim gjykata e rrethit, ka lidhje të drejtpërdrejtë me dispozitën e nenit 59/1 të Kodit të Procedurës Penale, që kërkohet të shfuqizohet si antikushtetuese.  

          Sa i përket objektit të kërkesës së paraqitur, Gjykata Kushtetuese e konsideron të nevojshme të ndalet fillimisht në kuptimin e nenit 148/1 të Kushtetutës, i cili përcakton rolin dhe funksionin e organit të prokurorisë në Republikën e Shqipërisë.

Neni 148/1 i Kushtetutës së Republikës së Shqipërisë parashikon: “Prokuroria ushtron ndjekjen penale si dhe përfaqëson akuzën në gjyq në emër të shtetit”. Nga përmbajtja e kësaj dispozite rrjedh se ndjekja penale është detyrë ekskluzive e shtetit. Një nga funksionet kryesore të shtetit të së drejtës është respektimi i kuadrit normativ nëpërmjet sigurimit të një drejtësie penale funksionale. Përcaktimi sa më i saktë i detyrave që ka secili aktor në procesin penal është një nga kërkesat kryesore që duhet të plotësojë kuadri kushtetues dhe ligjor në një shtet të së drejtës. Ndjekja penale që zhvillohet mbi bazën e akuzës publike duhet të jetë e mbështetur në dispozita ligjore të përcaktuara saktë, me qëllim dhënien nga gjykata të një vendimi të drejtë, brenda një afati të arsyeshëm, duke garantuar mbrojtjen e individit nga arbitrariteti dhe shpërdorimi i pushtetit shtetëror. Ky detyrim i shtetit rrjedh nga fakti se ai është garanti i të drejtave dhe lirive themelore të individit dhe si i tillë duhet të parashikojë të gjithë mekanizmat e nevojshëm dhe procedurat konkrete për funksionimin e tyre, me qëllim dhënien e drejtësisë sipas kritereve të përcaktuara qartë dhe në mënyrë sa më të detajuar[1].

Për këtë qëllim, ligjvënësi ka parashikuar ngritjen e një organi të posaçëm për ushtrimin e ndjekjes penale në shërbim të mbrojtjes së interesave të shtetit dhe të shoqërisë. Organi i prokurorisë është një nga mekanizmat e domosdoshëm që ndihmon në dhënien e drejtësisë penale. Ky organ i specializuar ka si funksion kryesor ushtrimin e ndjekjes penale në emër të shtetit dhe përfaqësimin e akuzës publike në gjyq. Ligji procedural penal parashikon të gjitha fazat e hetimit paraprak që duhet të kryhen nga prokuroria, me qëllim vënien para përgjegjësisë të personave që dyshohen si autorë të veprave penale.

Me qëllim që prokurori të arrijë të ngrejë akuzë kundër këtyre subjekteve, ai duhet të mbledhë fakte dhe prova me anë të të cilave, në tërësinë e tyre, të mund të arrijë të provojë para gjykatës fajësinë e personit që akuzohet. Nisur nga parimi i ligjshmërisë, prokuroria është e detyruar të hetojë me hollësi dhe të mbledhë prova, nëse ka, kundër çdo të dyshuari. Akuza është procedimi penal i një personi, ndaj të cilit bien dyshime si autor i kryerjes së një vepre penale, të parashikuar si të tillë nga legjislacioni penal[2]. Ngritja e akuzës publike nga prokurori konsiderohet si hapi i parë i ndjekjes penale të personit të dyshuar.

Sipas fjalorit të gjuhës së sotme shqipe, me ndjekje penale duhet të kuptohet veprimi juridik që ndërmerret kundër dikujt që ka shkelur ligjin[3]. Pra, ndjekja penale nënkupton kryerjen e të gjitha veprimeve procedurale të parashikuara nga ligji me qëllim vërtetimin e akuzës së ngritur nga prokurori. Procedimi i personit të akuzuar për kryerjen e një vepre penale nga organi i ngarkuar me këtë funksion përfshin hetimin e plotë nga organi i akuzës, mbi bazën e të cilit gjykata do të vendosë fajësinë ose pafajësinë e të dyshuarit për kryerjen e veprës penale[4]. Elementë të këtij procesi janë: caktimi i masave të sigurimit, njoftimi i akuzës dhe pyetja e të pandehurit, kqyrja dhe kontrolli i personit ose i banesës, sekuestrime, marrja në pyetje e dëshmitarëve dhe mbledhja e provave të tjera[5]. Të gjitha këto hapa kryhen nën drejtimin dhe përgjegjësinë ekskluzive të prokurorit, i cili që në momentin që vihet në dijeni të veprës penale, kryen çdo veprim hetimor që e çmon të nevojshëm për identifikimin e autorit të kësaj vepre dhe marrjen e tij në përgjegjësi penale.

Sipas nenit 328 të Kodit të Procedurës Penale, prokuroria nuk është e detyruar të fillojë ndjekjen penale, ose nëse e ka filluar duhet ta pushojë atë, kur nuk arrin të provojë se ndodhet vërtet para një vepre penale apo një të dyshuari si autor. Veprimi i kundërt do të binte ndesh me parimin e ligjshmërisë së veprimtarisë së prokurorisë, parashikuar nga neni 148/3 i Kushtetutës si dhe nga neni 24/2 i Kodit të Procedurës Penale.

I tërë ky proces njihet edhe si hetim paraprak që kryen prokuroria për të vërtetuar akuzën e ngritur kundër një personi të akuzuar për kryerjen e një vepre penale. Hetimi në kuptim të ligjit procedural penal nënkupton tërësinë e veprimeve të kryera nga organi i specializuar për këtë qëllim, pra nga prokuroria dhe policia gjyqësore, me qëllim mbrojtjen e akuzës publike në procesin gjyqësor[6]. Mbi këtë bazë, prokurorisë i lind ligjërisht detyrimi të ngrejë akuzën para gjykatës kompetente. Hetimi paraprak pasohet nga hetimi gjyqësor, i cili nxjerr vendimin e fajësisë ose pafajësisë së të pandehurit.

Nëse prokuroria arrin në përfundimin se ndodhet para provave dhe fakteve të mjaftueshme, fillon ndjekjen penale ndaj personit të dyshuar si autor i veprës. Në raste të tilla, prokurori i çështjes, në bazë të nenit 148 të Kushtetutës dhe dispozitave konkrete procedurale dhe materiale penale, ka detyrë të përfaqësojë dhe të mbrojë akuzën duke kërkuar nga gjykata, mbi bazën e provave dhe të fakteve të mbledhura, sipas rastit, dënimin e autorit të veprës penale. Këtu qëndron edhe veçoria e prokurorisë, pasi asnjë organ tjetër nuk është i autorizuar të fillojë ndjekjen penale dhe të përfaqësojë akuzën në gjyq përveç asaj. Pra, procedimi penal dhe ngritja e akuzës publike është tagër e prokurorisë. I takon këtij organi, në bazë të nenit 148/1 të Kushtetutës dhe nenit 24/3 të Kodit të Procedurës Penale, të ushtrojë ndjekje penale dhe të ngrejë akuzë publike në emër të shtetit, nëse ndodhet para kryerjes së një vepre penale të parashikuar si të tillë nga Kodi Penal.

 Në ndryshim nga sa më lart, kur ndodhemi para veprave penale për të cilat parashikohet shprehimisht ndërhyrja e të dëmtuarit akuzues, është vetëm ky person që mund të ngrejë akuzë private ndaj autorit të veprës penale. Në dispozita konkrete të Kodit të Procedurës Penale, duke përfshirë edhe nenin 59/1 dhe nenin 284, janë parashikuar të drejtat dhe detyrimet e çdo subjekti në procesin penal, duke rregulluar edhe rastet në të cilat ndërhyrja e prokurorit në hetim ose gjykim nuk është e domosdoshme. Këto raste janë të pakta dhe duhet të karakterizohen nga mungesa e rrezikshmërisë së lartë shoqërore dhe interesi i vogël publik në çështjen konkrete. Janë pikërisht këto vepra që parashikohen në nenin 59/1 dhe 284 të Kodit të Procedurës Penale.

Thelbi i akuzës private është vënia para përgjegjësisë e autorit të një vepre nga e cila të dëmtuarit, sipas vlerësimit të tij subjektiv, i kanë ardhur pasoja negative. Kusht i domosdoshëm për të ngritur këtë akuzë është që i dëmtuari të jetë viktimë e njërës prej atyre veprave të parashikuara për këtë qëllim nga ligji procedural penal. Vepra të tilla konsiderohen me rrezikshmëri jo të madhe shoqërore dhe që nuk cenojnë rendin publik, si psh. dëmtime të tjera me dashje (neni 90), fyerja (neni 119), hyrja në banesë pa pëlqimin e tjetrit (neni 112/1), etj. të parashikuara nga Kodi Penal. Në hartimin e këtij parashikimi, ligjvënësi, ka patur parasysh se nuk është në interesin publik ushtrimi i ndjekjes penale dhe, sipas rastit, dënimi i autorit të një vepre me pasoja të vogla ose të një mase të tillë që nuk rrezikojnë shëndetin, pasurinë apo jetën e të dëmtuarit. Ligjvënësi është përpjekur të vendosë një balancë sa më të drejtë midis interesave publikë, nga njëra anë, të përfaqësuara dhe të mbrojtura nga prokuroria dhe interesave privatë nga ana tjetër, që lidhen ngushtë me individin dhe që për këtë arsye mund të mbrohen drejtpërdrejt prej tij. 

Gjykata Kushtetuese thekson se, në rastet e parashikuara nga neni 59/1, nuk përjashtohet tërësisht pjesëmarrja e prokurorit. Ai ka të drejtë, që gjatë gjykimit të këtyre çështjeve të marrë pjesë duke kërkuar, sipas rastit, fajësinë ose jo të të pandehurit. Përjashtimi i hetimit paraprak nga këto çështje dhe lejimi i të dëmtuarit akuzues për të ngritur akuzë nuk është marrje e kompetencave të prokurorit, por thjesht dhënie e mundësisë të dëmtuarit për të qenë aktiv në një proces ku ai është i interesuar drejtpërdrejt[7].

Ashtu siç është theksuar dhe në jurisprudencën e mëparshme të saj, Gjykata Kushtetuese çmon se pozita procedurale e prokurorit është e një lloji të veçantë. Ai nuk është palë në debatin gjyqësor që zhvillohet midis të pandehurit dhe të dëmtuarit akuzues. Për këtë kategori veprash penale ai është i përjashtuar me ligj nga roli i tij si përfaqësues i akuzës dhe si autoritet që ushtron ndjekjen penale[8].

Instituti i të dëmtuarit akuzues, si subjekt që mund të iniciojë procesin penal, njihet prej kohësh nga legjislacionet e vendeve të tjera. Në legjislacionin tonë procedural ky institut ka qenë parashikuar edhe në Kodet e Procedurës Penale të viteve 1953 dhe 1979. Si i tillë, me ndryshimet e bëra në vitin 2002, ai parashikohet edhe në Kodin aktual të Procedurës Penale[9].

Ngritja e akuzës nga i dëmtuari, e njohur ndryshe si akuzë private, nuk varet nga vendimmarrja e prokurorisë. I dëmtuari i drejtohet direkt gjykatës me akuzën e tij dhe merr pjesë aktivisht në proces për ta bindur gjykatën me anë të provave dhe fakteve që të marrë një vendim në favor të tij. I dëmtuari akuzues ka të drejtë të shfrytëzojë të gjitha mjetet juridike të njohura nga legjislacioni procedural, përfshirë këtu edhe të drejtën e ankimit apo rekursin.

Në rastet kur gjykata duhet të shqyrtojë një akuzë private mbi bazën e kërkesës së të dëmtuarit akuzues, ajo është kompetente të kryejë disa veprime procedurale me qëllim dhënien e drejtësisë. Këto veprime konsistojnë në pranimin për të marrë në shqyrtim kërkesën e të dëmtuarit akuzues, vlerësimin e provave të paraqitura nga i dëmtuari ose urdhërimin e organeve kompetente për të mbledhur dhe paraqitur prova, të cilat mund të jenë të rëndësishme për vërtetimin e akuzës, thirrjen e dëshmitarëve të tjerë sipas vlerësimit të vetë gjykatës. Në vijim të kësaj, mund të themi se në gjykimin e kërkesës së të dëmtuarit akuzues nuk ka ndjekje penale dhe as hetime paraprake, siç ndodh në rastin e akuzës publike. Në rastet e parashikuara nga neni 59/1 i Kodit të Procedurës Penale ka vetëm hetim gjyqësor, i cili shërben për të vërtetuar bazueshmërinë e kërkesës së të dëmtuarit dhe jo të akuzës publike të ngritur nga organi i prokurorisë. Të dëmtuarit i krijohet mundësia që edhe pa pjesëmarrjen e prokurorit të arrijë të përballet para gjykatës me autorin e veprës penale nga e cila atij i ka ardhur dëmi.

Nisur nga sa më lart, Gjykata Kushtetuese vlerëson se si akuza publike ashtu edhe akuza private të parashikuara nga legjislacioni procedural penal janë dy mekanizma që shërbejnë për ndjekjen penale të autorit të veprës penale dhe në asnjë rast ato nuk kanë për qëllim eliminimin e njëra tjetrës. Ato bashkëveprojnë dhe në raste të caktuara gjejnë zbatim veçmas. Gjykata Kushtetuese rithekson se në asnjë rast akuza publike nuk mund të shmanget. Ajo ushtrohet sa herë që prokuroria krijon bindjen se vepra e kryer cenon rendin publik apo interesin e shoqërisë. Këtë prokuroria e bën edhe duke ndërhyrë në procesin e iniciuar nga i dëmtuari akuzues (neni 59/2 i Kodit të Procedurës Penale).

Një ndryshim tjetër midis procesit të filluar mbi një akuzë publike dhe atij të bazuar mbi akuzën private, pra nga i dëmtuari akuzues, është se ky i fundit mund të përfundojë edhe me marrëveshje kur i dëmtuari pranon të marrë një dëmshpërblim moral ose material nga i pandehuri duke tërhequr kështu akuzën në çdo fazë të procesit. Madje neni 338 i Kodit të Procedurës Penale parashikon edhe një procedurë pajtimi midis palëve në rastet e veprave penale që ndiqen me kërkesën e të dëmtuarit akuzues, e cila është e detyrueshme. Nëse kjo përpjekje dështon, atëherë mund të ngrihet akuza private. Kjo bëhet me qëllim që gjykata të mos ngarkohet me shqyrtimin e çështjeve të cilat nuk mbartin në vetvete ndonjë rrezikshmëri të lartë dhe palët mund t’i kursejnë vetes një proces, i cili mund të përfundojë edhe me pafajësinë e të pandehurit ose pushimin e çështjes.

Parashikimi i veprave penale për të cilat vetë i dëmtuari akuzues duhet të vlerësojë fillimin apo jo të hetimit gjyqësor konsiderohet si një zgjidhje e mirë për ta bërë të dëmtuarin më aktiv dhe më të lirë në disponimet e tij gjatë procesit penal duke e ndjekur në mënyrë të pavarur çështjen në të gjitha shkallët e gjykimit[10].

Nga sa më sipër, Gjykata Kushtetuese arrin në përfundimin se përmbajtja e nenit 59/1 të Kodit të Procedurës Penale nuk bie ndesh me nenin 148/1 të Kushtetutës. Ato plotësojnë njëri-tjetrin në funksion të harmonizimit më të mirë të interesit publik me atë privat. Ligjvënësi ka patur për qëllim t’i krijojë mundësi individit të çmojë në mënyrë të pavarur shkallën e cenimit të interesave të tij dhe hapat që duhet të ndërmarrë ose jo për mbrojtjen juridike penale ose civile të tyre. Megjithatë, edhe në këto raste, ligji procedural penal nuk e shmang pjesëmarrjen e prokurorit në gjykimin e këtyre çështjeve. Prokurori jo vetëm merr pjesë në gjykimin e të pandehurit, por sipas rastit, kërkon dënimin ose pafajësinë e tij[11]. 

Gjithashtu, Gjykata Kushtetuese e gjen të pabazuar argumentin e paraqitur nga kërkuesi se mungesa e dispozitave konkrete procedurale që parashikojnë me hollësi kryerjen e veprimeve procedurale nga i dëmtuari për të vërtetuar akuzën e tij është shkak për antikushtetutshmëri. Parashikimi i veprimeve konkrete procedurale është kusht për një mbarëvajtje të procesit gjyqësor, por e kundërta e saj, pra mosparashikimi, nuk passjell detyrimisht antikushtetutshmëri. Për këtë çështje, Gjykata Kushtetuese ka tashmë një praktikë të pasur, ku në mënyrë të përsëritur theksohet se është kompetencë e ligjvënësit plotësimi ose ndryshimi i dispozitave ligjore[12].

       Si përfundim, në vijim të arsyetimit të mësipërm, Gjykata Kushtetuese konstaton se përmbajtja e dispozitës së nenit 59/1 të Kodit të Procedurës Penale, e cila i krijon mundësinë të dëmtuarit akuzues të fillojë procedimin penal për vepra penale të përcaktuara shprehimisht në të, nuk sjell ndërhyrje në kompetencat e organit të prokurorisë. Gjykata Kushtetuese çmon se dispozita e paragrafit 1 të nenit 59 të Kodit të Procedurës Penale është në përputhje me nenin 148/1 të Kushtetutës së Republikës së Shqipërisë.

PËR KËTO ARSYE,

          Gjykata Kushtetuese e Republikës së Shqipërisë, në mbështetje të neneve 145/2 të Kushtetutës dhe të nenit 68 të ligjit nr. 8577, datë 10.02.2000 “Për organizimin dhe funksionimin e Gjykatës Kushtetuese të Republikës së Shqipërisë”, njëzëri,

V E N D O S I:

          - Rrëzimin e kërkesës.

          - Ky vendim është përfundimtar, i formës së prerë dhe hyn në fuqi ditën e botimit në Fletoren Zyrtare.

fillimi i faqes

Vendimi nr. 4, datë 26.02.2008
(V – 4/08)

Gjykata Kushtetuese e Republikës së Shqipërisë, e përbërë nga: Vladimir Kristo,  Kryetar, Gjergji Sauli, Fehmi Abdiu, Kujtim Puto, Xhezair Zaganjori, Petrit Plloçi, Sokol Sadushi, Sokol Berberi, Kristofor Peçi, anëtarë, me sekretare Brunilda Bara, në datë 21.01.2008, mori në shqyrtim në seancë gjyqësore me dyer të hapura çështjen nr.58/12 Akti, që i përket:

K Ë R K U E S:             GJERGJI QIRIAKO, përfaqësuar nga avokatët Myrteza Myftari dhe Fatmir Cela, me prokurë.

SUBJEKT I INTERESUAR:     

PROKURORIA E PËRGJITHSHME, përfaqësuar nga prokurorja Ermira Bakalli, me autorizim.

O B J E K T I:           Shfuqizimi si të papajtueshëm me Kushtetutën i vendimeve nr.8, datë 11.02.2005 të Gjykatës së Shkallës së Parë për Krime të Rënda; nr.18, datë 13.04.2005 të Gjykatës së Apelit për Krime të Rënda; nr.158, datë 31.03.2006 të Kolegjit Penal të Gjykatës së Lartë.

BAZA LIGJORE:         Nenet 131/f, 134/g të Kushtetutës dhe Ligji nr.8577, datë 10.02.2000 “Për organizimin dhe funksionimin e Gjykatës Kushtetuese.

Kërkuesi, ka parashtruar këto shkaqe për shfuqizimin e vendimeve:

-                rekursi kundër vendimit të Gjykatës së Apelit është paraqitur brenda afatit 30 ditor të përcaktuar në ligj, por Kolegji Penal i Gjykatës së Lartë, në vendimin e marrë në dhomën e këshillimit, e ka konsideruar jashtë afatit duke e privuar nga e drejta për të marrë pjesë në gjykim.

-                vendimi i Gjykatës së Shkallës së Parë për Krime të Rënda bie në kundërshtim me parimin e prezumimit të pafajësisë, pasi bazohet në dyshime të paprovuara gjyqësisht;

-                mosrespektimi i rregullave të përcaktuara në nenet 319 e 320 të Kodit të Procedurës Penale e bëjnë të pavlefshme provën e marrë nga gjykata kur ka vendosur sigurimin e saj;

-                Gjykata e Apelit, edhe pse ndryshoi një vendim të Gjykatës së Shkallës së Parë për Krime të Rënda tërësisht të paargumentuar, vendosi përsëri deklarimin fajtor dhe dënimin për një vepër penale të pakryer.

Në senacën plenare në Gjykatën Kushtetuese, kërkuesi e kufizoi objektin e kërkesës së tij vetëm në shfuqizimin e vendimit të Kolegjit Penal të Gjykatës së Lartë.

Përfaqësuesi i subjektit të interesuar u shpreh për shfuqizimin e vendimit të Kolegjit Penal të Gjykatës së Lartë për proces të parregullt, sepse:

-                rekursi është paraqitur brenda afatit ligjor prej 30 ditësh të përcaktuar në nenet 144 e 415 të Kodit të Procedurës Penale, sipas të cilëve afati fillon nga e nesërmja e shpalljes së vendimit.

-                një përfundim i tillë arrihet po t’i referohemi për analogji neneve 443 e 444 të Kodit të Procedurës Civile, nga të cilët del qartë se afati i rekursit fillon nga e nesërmja e shpalljes së vendimit. Ky qëndrim mbahet dhe në vendimin nr.106, datë 27.05.2002 të Gjykatës Kushtetuese dhe vendimin nr.366, datë 11.04.2007 të Kolegjit Penal të Gjykatës së Lartë.

GJYKATA KUSHTETUESE,

pasi dëgjoi relatorin e çështjes Kristofor Peçi, përfaqësuesit e kërkuesit dhe subjektit të interesuar që kërkuan shfuqizimin e vendimit të Kolegjit Penal të Gjykatës së Lartë dhe bisedoi çështjen në tërësi,

V Ë R E N:

          Gjykata e Shkallës së Parë për Krime të Rënda, me vendimin nr.8, datë 11.02.2005, ka deklaruar fajtor kërkuesin për veprën penale të parashikuar nga neni 110-a/2 i Kodit Penal dhe e ka dënuar me 16 vjet burgim.

          Gjykata e Apelit për Krime të Rënda, me vendimin nr.18, datë 13.04.2005, ka ndryshuar vendimin e Gjykatës së Shkallës së Parë duke e deklaruar kërkuesin fajtor për veprën penale të parashikuar nga neni 114/a i Kodit Penal dhe e ka dënuar me 11 vjet burgim.

          Kolegji Penal i Gjykatës së Lartë, me vendimin nr.158, datë 31.03.2006, në dhomën e këshillimit, ka vendosur mospranimin e rekursit.

          Gjatë seancës plenare, kërkuesi kufizoi objektin e kërkesës në shfuqizimin si antikushtetues vetëm të vendimit të Kolegjit Penal të Gjykatës së Lartë. Argumentet që paraqiti kërkuesi kishin të bënin me faktin se rekursi është paraqitur brenda afatit ligjor të përcaktuar nga dispozitat e Kodit të Procedurës Penale. Gjykata e Lartë, duke mos pranuar rekursin, i ka mohuar kërkuesit pjesëmarrjen në gjykim dhe i ka cenuar të drejtën e mbrojtjes. Sipas tij, gjykimi i çështjes nga Kolegji Penal i Gjykatës së Lartë në seancë plenare do t’i jepte mundësi të paraqiste pretendimet lidhur me shkeljet e lejuara në shkallët e mëparshme të gjykimit dhe realizimin e mbrojtjes sipas ligjit.

          Megjithëse kërkuesi dhe subjekti i interesuar kanë pretenduar se Kolegji Penal i Gjykatës së Lartë, nëpërmjet një procesi të parregullt, ka privuar kërkuesin nga pjesëmarrja në gjykim dhe mbrojtja e të drejtave të tij, Gjykata Kushtetuese çmon se vendimi i Kolegjit Penal të Gjykatës së Lartë, në aspektin e kërkuar, është marrë në përputhje me ligjin. Nga përmbajtja e vendimit rezulton se ndaj vendimit të Gjykatës së Apelit kanë ushtruar rekurs prokurori dhe tre të gjykuarit, përfshirë dhe kërkuesin. Në pjesën hyrëse të vendimit janë pasqyruar shkaqet e rekursit të prokurorit dhe të një të dënuari, ndërsa për të dënuarin tjetër dhe kërkuesin thuhet, pa përmendur shkaqet, se rekursi i bërë nëpërmjet avokatëve është paraqitur jashtë afatit ligjor. Duke iu referuar pjesës arsyetuese të vendimit del, se “rekursi i paraqitur nga Prokuroria e Apelit për Krime të Rënda dhe të gjykuarit Kadri Shega, Gjergj Qiriako, Skënder Salla, nuk përmban shkaqe nga ato të parashikuara nga neni 432 i Kodit të Procedurës Penale”. Në këto rrethana, vazhdon arsyetimi i vendimit, në bazë të nenit 433/1 të Kodit të Procedurës Penale, çmohet mospranimi i rekursit për shqyrtim.

          Duke iu referuar vendimit të Gjykatës së Lartë del se pjesa arsyetuese është në harmoni me dispozitivin në të cilin është vendosur mospranimi i rekursit të prokurorit dhe të tre të gjykuarve, përfshirë dhe kërkuesin. Fakti që në pjesën hyrëse të vendimit nuk përmenden shprehimisht shkaqet e rekursit të kërkuesit dhe thuhet se është paraqitur jashtë afatit, nuk rezulton në mospranimin i tij për këtë shkak. Përkundrazi, nga arsyetimi i vendimit ë Kolegjit Penal të Gjykatës së Lartë, del qartë se mospranimi është vendosur për mungesë të shkaqeve ligjore, në bazë të nenit 433/1 të Kodit të Procedurës Penale.

          Kërkuesi, duke referuar shkakun për të cilin Kolegji Penal i Gjykatës së Lartë ka vendosur mospranimin e rekursit, nuk ka argumentuar në kërkesën e tij ku konsiston shkelja e kryer nga ky Kolegj. Gjykata Kushtetuese vlerëson, se pavarësisht nga mospërmendja e shkaqeve të rekursit të ushtruar nga kërkuesi në pjesën hyrëse të vendimit, mospranimi i tij, si për të gjithë të tjerët, është bërë për mungesë të shkaqeve ligjore, vlerësimi i të cilave është e drejtë e gjykatës që gjykon çështjen.

PËR KËTO ARSYE,

          Gjykata Kushtetuese e Republikës së Shqipërisë, në mbështetje të neneve 131/f  e 134/g të Kushtetutës dhe nenit 72 e vijues të Ligjit nr.8577, datë 10.02.2000 “Për organizimin dhe funksionimin e Gjykatës Kushtetuese të Republikës së Shqipërisë”, njëzëri,

V E N D O S I:

          - Rrëzimin e kërkesës

          Ky vendim është përfundimtar, i formës së prerë dhe hyn në fuqi ditën e botimit në Fletoren Zyrtare.

fillimi i faqes

Vendimi nr. 5, datë 04.03.2008
(V – 5/08)

Gjykata Kushtetuese e Republikës së Shqipërisë, e përbërë nga: Vladimir Kristo,       Kryetar, Gjergj Sauli, Fehmi Abdiu, Kristofor Peçi, Kujtim Puto, Xhezair Zaganjori, Petrit Plloçi, Sokol Berberi, Sokol Sadushi, anëtarë, me sekretare Brunilda Bara, më datë 18.12.2007, mori në shqyrtim në seancë gjyqësore me dyer të hapura çështjen nr.56/10 Akti që i përket:

KËRKUES:  ASTRIT ZEKA,  përfaqësuar nga avokat Brahim Lahi, me prokurë;   

SUBJEKT I INTERESUAR: PROKURORIA E PËRGJITHSHME, në mungesë.

OBJEKTI:        Shfuqizimi si antikushtetues i vendimit nr.538, datë 27.06.2007 të Kolegjit Penal të Gjykatës së Lartë.

Kërkuesi pretendon, se gjatë gjykimit të çështjes penale në ngarkim të tij nuk janë respektuar standardet e procesit të rregullt ligjor në këto drejtime kryesore:  

- çështja është shqyrtuar në Gjykatën e Lartë pa i njoftuar më parë rekursin atij, por dhe avokatit të caktuar prej tij;

- Kolegji Penal i Gjykatës së Lartë e ka zhvilluar gjykimin e çështjes pa praninë e tij apo të mbrojtësit dhe madje, pa caktuar as edhe një mbrojtës kryesisht.

GJYKATA KUSHTETUESE,

pasi dëgjoi relatorin e çështjes z.Sokol Sadushi dhe pasi shqyrtoi çështjen në tërësi

V Ë R E N:

Me vendimin e Gjykatës së Rrethit Gjyqësor Korçë, kërkuesi është dënuar me 11 vjet burgim për veprën penale të vrasjes të parashikuar nga neni 76 i Kodit Penal. Gjykata e Apelit Korçë ka ndryshuar cilësimin juridik të veprës nga vrasje e thjeshtë, (neni 76 i Kodit Penal) në vrasje në kapërcim të kufijve të mbrojtjes së nevojshme (neni 83 i Kodit Penal) dhe e ka dënuar me 6 vjet burgim. Për pjesën e mbetur të dënimit kërkuesi ka përfituar nga amnistia dhe, për rrjedhojë, në kohën që zhvillohej gjykimi në Gjykatën e Lartë, ka qenë në gjendje të lirë. Mbi bazën e rekursit të prokurorit, Kolegji Penal i Gjykatës së Lartë ka prishur vendimin e Gjykatës së Apelit Korçë dhe ka lënë në fuqi vendimin e Gjykatës së Rrethit Gjyqësor Korçë.

Kërkuesi, në bazë të nenin 131, shkronja “f” të Kushtetutës së Republikës së Shqipërisë, i është drejtuar Gjykatës Kushtetuese për kontrollin e kushtetushmërisë së vendimit të Kolegjit Penal të Gjykatës së Lartë, në drejtim të respektimit të së drejtës për një proces të rregullt ligjor.  

Në lidhje me pretendimin e kërkuesit për mosnjoftimin e rekursit, nga dosja gjyqësore rezulton se nga ana e Gjykatës së Apelit Korçë është dërguar ky njoftim, i cili nuk është nënshkruar nga kërkuesi, avokati apo persona të tjerë të njohur nga ligji procedural penal, por nga xhaxhai i tij. Kolegji Penal i Gjykatës së Lartë, më datë 18.04.2007, pasi ka verifikuar se nga aktet e dosjes nuk rezulton të jetë njoftuar i pandehuri apo avokati i tij, e ka shtyrë seancën gjyqësore për një datë tjetër.

Gjykata e Apelit Korçë, mbështetur në nenin 140 të Kodit të Procedurës Penale, në pamundësi për të bërë njoftimin për të pandehurin, pasi nuk i dihej vendbanimi, ka proceduar me komunikimin me shpallje.

Kolegji Penal i Gjykatës së Lartë e ka riçelur seancën gjyqësore më datën 27.06.2007 ku  mungonin si i pandehuri ashtu edhe mbrojtësi i tij. Në këto rrethana, Kolegji Penal i Gjykatës së Lartë, pasi mori mendimin e prokurorit të çështjes, duke arsyetuar se “komunikimi është bërë sipas kërkesave ligjore”, vazhdoi seancën gjyqësore.

Gjykata Kushtetuese konstaton, se pas rekursit të paraqitur nga prokurori, Kolegji Penal i Gjykatës së Lartë me vendimin e dhënë e ka ndryshuar in peus (në përkeqësim) masën e dënimit të kërkuesit, ndërkohë që ky i fundit nuk ka mundur të sigurojë mbrojtjen e tij. Në praktikën e Gjykatës Kushtetuese, në varësi të specifikës së çdo rasti konkret, mënyra e zhvillimit të gjykimit është konsideruar pjesë përbërëse e juridiksionit kushtetues, në kuptim të neneve 42 dhe 131, shkronja “f” të Kushtetutës, si dhe të nenit 6 të Konventës Evropiane për të Drejtat e Njeriut.

Duke iu referuar jurisprudencës gjyqësore, në mënyrë të veçantë asaj të Gjykatës Europiane për të Drejtat e Njeriut, përgjithësisht është pranuar që seancat gjyqësore të mos zhvillohen pa praninë e një avokati. Për shkak të zhvillimit të debatit gjyqësor për çështje të ligjit, pjesëmarrja e të pandehurit në gjykimin e çështjes në gjykatat më të larta, nuk është paraqitur e domosdoshme, me përjashtim të rasteve kur cilësitë personale të të pandehurit kanë patur rëndësi vendimtare për dhënien e drejtësisë. Mbi këtë bazë është konsideruar si i mjaftueshëm njoftimi i avokatit mbi ankimin e ushtruar në shkallët më të larta të gjykimit. Në rast se as avokati dhe as i pandehuri nuk paraqiteshin në seancë gjyqësore, është konsideruar e palejueshme vazhdimi i mëtejshëm i saj.[1]    

Jurisprudenca kushtetuese shqiptare, në respektim edhe të qëndrimeve të mbajtura nga Gjykata Europiane për të Drejtat e Njeriut ka konkluduar, se nisur nga natyra e gjykimit të çështjes në Gjykatën e Lartë dhe fokusimi i saj në probleme të ligjit “pa ndihmën e një avokati, procesi nuk mund të kontribuojë në mënyrë të dobishme në shqyrtimin e çështjeve juridike që qëndrojnë në thelb të mosmarrëveshjeve.[2]

Gjykimi në Gjykatën e Lartë, në dallim nga procedurat strikte të gjykimit që zhvillohen në gjykatat e zakonshme, ka si veçori paraqitjen vetëm të argumenteve ligjorë. Kompleksiteti i procedurave të gjykimit në Gjykatën e Lartë konfirmohet edhe nga dispozitat ligjore që sanksionojnë, se palët, duhet të përfaqësohen në këtë gjykim nga avokati. Prandaj, shqyrtimi nga Gjykata e Lartë kryesisht i çështjeve të ligjit, jo vetëm që e justifikon plotësisht përfaqësimin me avokat në seancat dëgjimore, por për më tepër, bëhet i domosdoshëm për garantimin në favor të të pandehurit të një mbrojtjeje efektive dhe profesionale.  

Nisur nga specifika e rastit në shqyrtim, kur çështja gjykohej mbi bazën e rekursit të paraqitur nga prokurori, i cili kishte kërkuar rëndimin e pozitës së të pandehurit, dhe faktit që as i pandehuri dhe as avokati nuk ishin të pranishëm në gjykim, Kolegji Penal i Gjykatës së Lartë nuk duhej të zhvillonte gjykimin pa i dhënë mundësi palës së akuzuar për të realizuar mbrojtjen ligjore. Në aspektin e garantimit të procesit të rregullt ligjor, për Kolegjin Penal të Gjykatës së Lartë dilte e domosdoshme marrja e masave në mënyrë që të mos lejonte zhvillimin e seancës në mungesë të përfaqësuesit të interesave të të pandehurit, sepse ishte e vetmja mënyrë që i pandehuri, përmes figurës përfaqësuese të avokatit, të realizonte të drejtën për tu mbrojtur.

Përfundimisht, Gjykata Kushtetuese çmon se gjykimi i zhvilluar në Gjykatën e Lartë ka qenë i parregullt nga pikëpamja kushtetuese, për shkak se kërkuesit i është cenuar e drejta për një proces të rregullt ligjor në kuptim të nenit 42 të Kushtetutës së Republikës së Shqipërisë dhe të nenit 6 të Konventës Evropiane për të Drejtat e Njeriut.

PËR KËTO ARSYE,

Gjykata Kushtetuese e Republikës së Shqipërisë duke u bazuar në nenet 131, shkronja “f” dhe 134, pika 1, shkronja “g” të Kushtetutës, si dhe në nenet 72 e 77 të Ligjit nr.8577, datë 10.02.2000 “Për organizimin dhe funksionimin e Gjykatës Kushtetuese të Republikës së Shqipërisë”, njëzëri,  

V E N D O S I:

- Shfuqizimin si të papajtueshëm me Kushtetutën e Republikës së Shqipërisë të vendimit nr.538, datë 27.06.2007 të Kolegjit Penal të Gjykatës së Lartë.

- Dërgimin e çështjes për shqyrtim në Gjykatën e Lartë.

Ky vendim është përfundimtar, i formës së prerë dhe hyn në fuqi ditën e botimit në Fletoren Zyrtare.

fillimi i faqes

Vendimi nr. 6, datë 05.03.2008
(V – 6/08)

Gjykata Kushtetuese e Republikës së Shqipërisë, e përbërë nga: Vladimir Kristo, Kryetar, Fehmi Abdiu, Kristofor Peçi, Kujtim Puto, Xhezair Zaganjori, Petrit Plloçi, Sokol Sadushi, Sokol Berberi, Gjergj Sauli, anëtarë, me sekretare Brunilda Bara, në datë 19.02.2008, mori në shqyrtim në seancë gjyqësore me dyer të hapura çështjen nr.3 Akti, që i përket:

K Ë R K U E S:  PROKURORI I PËRGJITHSHËM I REPUBLIKËS SË SHQIPËRISË, i përfaqësuar me autorizim nga z.Skënder Breca.

O B J E K T I:         Interpretimi i vendimit të Gjykatës Kushtetuese të Republikës së Shqipërisë nr.9, datë 11.05.2006.

BAZA LIGJORE: Neni 80 i Ligjit nr.8577, datë 10.02.2000 “Për organizimin dhe funksionimin e Gjykatës Kushtetuese të Republikës së Shqipërisë”.

Kërkuesi parashtroi se:

- dispozitivi i vendimit të Gjykatës Kushtetuese nr.9, datë 11.05.2006, është i paqartë sepse nuk përputhet plotësisht me pjesën arsyetuese të tij.

- në arsyetimin e vendimit janë pranuar shkelje të standardeve të gjykimit vetëm për kërkuesin Arben Prifti, ndërsa në dispozitiv krijohet përshtypja se Gjykata Kushtetuese ka shfuqizuar tërësisht vendimin nr.129, datë 02.03.2005 të Gjykatës së Lartë si për kërkuesin Arben Prifti, ashtu edhe për të gjykuarit e tjerë Bujar Himçi, Edmond Aliaj e Veli Myftari.

GJYKATA KUSHTETUESE,

pasi dëgjoi relatorin e çështjes z.Gjergji Sauli, përfaqësuesin e kërkuesit dhe shqyrtoi çështjen në tërësi,

VËREN:

Gjykata Kushtetuese, me vendimin nr.9, datë 11.05.2006 ka shfuqizuar si të papajtueshëm me Kushtetutën vendimin nr.129, datë 02.03.2005 të Kolegjit Penal të Gjykatës së Lartë, duke e dërguar çështjen për shqyrtim në këtë Kolegj.

Prokurori i Përgjithshëm, me kërkesën nr.191/1, datë 25.01.2008 drejtuar kësaj Gjykate ka kërkuar interpretimin e vendimit nr.9, datë 11.05.2006 të Gjykatës Kushtetuese për shkak të paqartësisë së dispozitivit të vendimit në raport me pjesën arsyetuese të tij.

Duke iu referuar materialeve të çështjes dhe vendimit të saj nr.9, datë 11.05.2006, Gjykata Kushtetuese konstatoi se në pjesën arsyetuese të këtij vendimi është pranuar se në kuadrin e gjykimit të çështjes për një proces të rregullt ligjor, e drejta e mbrojtjes në këtë proces i është mohuar të gjykuarit Arben Prifti, duke përjashtuar të gjykuarit e tjerë. Ky fakt, që përbën thelbin e gjykimit të çështjes, trajtohet kuptueshëm në pjesën arsyetuese të vendimit. I paqartë paraqitet dispozitivi i vendimit sepse nga formulimi i tij, krijohet dyshimi që të jetë shfuqizuar tërësisht vendimi nr.129, datë 02.03.2005 i Kolegjit Penal të Gjykatës së Lartë, me efekte edhe për të gjykuarit Bujar Himçi, etj..

Sipas nenit 80 të Ligjit nr.8577, datë 10.02.2000 “Për organizimin dhe funksionimin e Gjykatës Kushtetuese të Republikës së Shqipërisë”, kjo gjykatë ka në kompetencë të interpretojë vendimin e saj në rast dyshimi ose mosmarrëveshjeje për kuptimin e tij, por pa ndryshuar përmbajtjen.

Në ushtrim të kësaj kompetence, Gjykata Kushtetuese çmon, se në rastin konkret, dispozitivi i vendimit të saj nr.9, datë 11.05.2006 duhet interpretuar në pajtim dhe harmoni me pjesën arsyetuese të këtij vendimit në të cilin janë pranuar shkelje të standarteve të gjykimit për një proces të rregullt ligjor vetëm për kërkuesin Arben Prifti. Për sa më sipër, Gjykata Kushtetuese arriti në përfundimin, se dispozitivi i vendimit nr.9, datë 11.05.2006 që shfuqizon si të papajtueshëm me Kushtetutën vendimin nr.129, datë 02.03.2005 të Kolegjit Civil të Gjykatës së Lartë, ka efekt vetëm për kërkuesin Arben Prifti.

PËR KËTO ARSYE,

Gjykata Kushtetuese e Republikës së Shqipërisë, në mbështetje të nenit 80 të Ligjit nr.8577, datë 10.2.2000 “Për organizimin dhe funksionimin e Gjykatës Kushtetuese të Republikës së Shqipërisë”,

VENDOSI:

Vendimi i Gjykatës Kushtetuese nr.9, datë 11.05.2006 që shfuqizon si të papajtueshëm  me  Kushtetutën vendimin  nr.129, datë 02.03.2005 të Kolegjit Civil të Gjykatës së Lartë,  interpretohet se ka efekt vetëm për kërkuesin Arben Prifti.

           Ky vendim është përfundimtar, i formës së prerë dhe hyn në fuqi ditën e botimit në Fletoren Zyrtare.

  fillimi i faqes

Vendimi nr. 7, datë 11.03.2008
(V – 7/08)

Gjykata Kushtetuese e Republikës së Shqipërisë, e përbërë nga: Vladimir Kristo, Kryetar, Gjergj Sauli, Fehmi Abdiu, Kristofor Peçi, Xhezair Zaganjori, Petrit Plloçi, Sokol Berberi, Kujtim Puto, anëtarë, me sekretare Brunilda Bara, në datë 22.01.2008, mori në shqyrtim në seancë gjyqësore me dyer të hapura çështjen nr.59/13 Akti, që i përket: 

K Ë R K U E S:             AQIF KUKA, HAZIS KUKA, përfaqësuar nga av.Gjet Kola, me prokurë.

SUBJEKTE  TË INTERESUARA:        

I